PSNPhan P. 的个人资料THE STORIES照片日志列表更多 工具 帮助

日志


6月29日

ขัดแย้ง

In the name of Allah
 
สวัสดีอีกครั้งครับ
สำหรับสัปดาห์นี้
ใกล้จะซัมเมถีบอีกแระ.... ทำไมเพิ่งผ่านฟอร์ไป
แมร่ง...ซัมอีกแล้วเหรอเนี่ย ~~ ไม่เข้าใจจริงๆ
 
สอบฟอร์ไป
ที่ทำไม่ได้คือ...คณิตศาสตร์เสริม
แทบจะทำไม่ได้เลยจริงๆ
5555++
ช่างมันเหอะครับ
ตอนนี้ก็...ปลงไปแล้ว
นอกนั้นก็ โอเคแหละครับ
 
สัปดาห์ที่ผ่านมามีงานปลูกฝังจิตสำนึกความเป็นนักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
ชั้นม.4 เป็นไปอย่างสนุกสนาน
ที่จะไม่สนุกสนานอย่างเดียว..ก็เห็นจะเป็น
"เครื่องปรับอากาศ"
 
ช่างมันเหอะ
อย่างน้อย...ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
"และเธอ..จะรับไว้มิให้เสื่อมเสีย"
อย่างน้อยพี่ มอห้าคนนี้ก็ขอสัญญาด้วยอีกคนครับ ^__^
 
 
เมื่อวานไปกินโรตีมะตะบะมา
กับส้ม ลี่ มิ้งค์ กร เกม เต้ ซิด
สนุกดี อร่อยด้วย
แต่...กุญแจบ้านกู
หายไปทั้งพวง...
อันนี้...เซงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เด๋วต้องเสียเงินซื้อกุญแจใหม่อีกแระ
เฮ้อออ ยิ่งรวยๆ อยู่นะเนี่ยช่วงนี้
จากการไปเพิ่มความอ้วน
กลายเป็นลดความอ้วนซะง้าน
 
นับจากวันนี้ไป ก็เหลืออีก สิบวัน
จะซัมเมถีบบบ
ไม่รู้หัวไม่รู้ก้อยแฮะ
ก็แค่อยากทำให้เต็มที่
ให้สมกับความรู้ที่มีในสมอง
 
ไม่จำเป็นว่าตัวเองน่ะ..จะได้อยู่ห้องคิง ห้องควีน
แต่ถ้าเป็นไปได้...ก็อยากอยู่ใช่มั้ยล่ะครับ ^___^
เอาน่า..ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ห้องคัดแบบนั้น
เราก็ยังเป็นนักเรียนเตรียมอุดมศึกษาที่ภาคภูมิใจอยู่ดี
^^
 
ชอบการนั่งเรือม้ากมาก
มากๆๆๆๆ จริงๆ
เพราะว่า...นั่งเรือแล้ว
มันได้ปลดปล่อย
รู้สึกว่ามันสดชื่นจริงๆ
555++
 
 
ชีวิตของเรา
มันไม่แน่ไม่นอนครับ
บางครั้ง...ก็สุขจนล้นเต็มปรี่
บางครั้ง...ก็ทุกข์จนน่าใจหาย
บางเวลา...ก็เหนื่อยจนไม่อยากจะไขว่คว้า
บางเวลา...ก็ไขว่คว้าจนไม่รู้จักเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตาม
 
บางทีอยู่นิ่งๆ เฉยๆ บ้างก็ดีเหมือนกัน
มันสบายใจดี
ไม่ต้อง...มีความวุ่นวาย หรือมีสิ่งอื่นใดมาคอยกำกับ ควบคุมตัวเรา...
 
อยากจะหายตัวไปเลย
หายไปให้ไกลๆ
ถ้าไม่ติดว่าเป็นช่วงสอบนะเนี่ย
จะหนีกลับบ้านเลย...คอยดู
เอิ๊กๆๆๆ
 
อยากกลับบ้านมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
คิดถึงบ้านโคดดดดดดด
ไม่ได้กลับเชียงใหม่ตั้ง...หลายเดือนและ
เกือบจะปีนึง
ยังไงก็ยังรักพิษณุโลก และเชียงใหม่อยู่เสมอ
พิษณุโลก เมืองแห่งของกิน 555+
เชียงใหม่ มนต์เสน่ห์แห่งเมืองเหนือ
ถ้ามีเวลาว่าง
จะกลับไปที่บ้าน
จะลองค้นหาความทรงจำเก่าๆ ดู
เผื่อว่า...อะไรที่สวยงามมากมาย
ที่เราไม่ได้จดจำ
 
เออ เนอะ
ความทรงจำของเรานี่โครงสร้างการทำงาน...มันแปลกจริง
เรื่องดีๆ น่ะ...จำได้ไม่ค่อยเยอะ แถมไม่ค่อยนาน
แต่เรื่องน่าอาย เรื่องเศร้า
กลับจำได้ ไม่ลืมเลือนไปจากความทรงจำ
ไม่ว่าจะผ่านมาเป็นปี สิบปี ก็ยังจำได้
จำได้ไม่ลืม แทบจะเหมือนสดๆ ร้อนๆ
บางทีก็คงแค่อยากให้มันเป็นบทเรียนกระมัง
บทเรียนที่ส่งข้ามผ่านกาลเวลา
โดยมี"สมอง"เป็นตัวกลางถ่ายทอดข้อมูลไปยังอนาคต
 
วิชาที่น่าเป็นห่วงในการสอบซัมครั้งนี้
คณิตเสริม
เคมี
ฟิสิกส์
ชีววิทยา
ภาษาอังกฤษ
....
ตัวบึ้มๆ 5 ตัว
ใกล้จะตายแล้วคับ
เอิ๊กๆๆๆ
 
บางที...ก็ต้องไล่ปล้ำกับมันซักหน่อย
สำหรับบางเรื่อง เพิกเฉยไม่ได้
ก็ต้องทำให้มันชนะซะบ้าง
^^
การอยู่นิ่งมากๆ ไป
ก็ไม่ดีสำหรับบางเรื่อง
บางโอกาส บางคราว
ก็ต้องดิ้นรน ต้องคอยไขว่คว้า
เราก็เป็นแค่คนเดินดินคนนึงนี่นาาา
5555++
 
วันนี้แลดูสเปซเรา
มีความขัดแย้งอยู่ทุกจุด
เพราะฉะนั้นเลยตั้งชื่อว่า "ขัดแย้ง" ละกานนนน
5555++
------------
Hazaan Mohammhed Al Zenith Husane
ภูษณพันธ์  พันธ์ทอง
เซนท์ 812 344
ราชเทวีอพาร์ทเมนท์
กรุงเทพมหานคร
=] :) :-) (-: (: [= (;
6月26日

กลอนบูรณาการสวนพฤกษ์

In the name of Allah
 
ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ
555+
แค่อยากจะเอาผลงานที่เคยแต่งไว้
ส่งงานบูรณาการ
เป็นกลอนสุภาพ
ขนาดยาวววววมาก
^^
 
เพราะอยู่ดีๆ ก็นึกถึง
ก็เลยเอามาลงเก็บไว้
เป็นหลักฐานซะหน่อย ... เซนิ้ทแต่งเอง
 
      เหล่าบุหงาพาชื่นชูจิต          สิบชนิดขึ้นทั่วทิศแดนสยาม
ให้พบเห็นกันทั่วทั้งเขตคาม          ทั้งสิบนามว่าไว้มีดังนี้
พิกุลงามจามจุรีประดู่เด่น            เสลาเห็นบัวสายอโศกศรี
ปาริชาดตะลิงปลิงต้นไทรมี          สุดท้ายที่หูกวางแผ่ก้านมา
      จัดจำแนกทั้งทศ-บุหงา        ทั้งพาราแว่นแคว้นทั้งแดนฟ้า
ได้ทั้งสิ้นสามสีดูเย็นตา              ทั้งซ้ายขวาว่าไว้ได้เช่นกัน
สีขาวนวลชวนพิศมิตรจิต            ให้ร่วมคิดช่วยกันสร้างสรรค์
พิกุลดีศรีอโศกชูชีวัน                หูกวางนั่นประดู่อ่อนซ่อนความงาม
ด้านสีแดงดังโลหิตกับสีม่วง         จากแดนสรวงสวรรค์ยิ่งภพสาม
ปาริชาดชื่อนั้นระบือนาม             ตะลิงปลิงทาบทามให้มาแล
สีชมพูดูหวานสะอาดนัก             จามจุรีที่เชิดพักตร์ดังดวงแข
แลอีกต้นบัวสายเห็นเชือนแช        ดังผ้าแพรดูพริ้วระริ้วรัว
ส่วนต้นนี้นั่นช่างแปลกนัก            เสลารักต้นสูงขึ้นเลยหัว
มีสีดอกทั้งสามงามทั้งตัว            ไม่หมองมัวแม้หม่นหมองไป
ส่วนต้นไทรนั้นไซร้ไม่มีดอก         จัดอยู่นอกแผนภาพผิดไฉน
มีไม่ครบองค์ประกอบต้นไม้ไทย     จึงไม่ให้เข้าร่วมวงศ์วาน
     ทางเคมีที่ถูกใช้เป็นยา          ทั้งดินแดนทั่วแคว้นกล่าวขาน
ประดูอ่อนรู้กันมาช้านาน             ตะลิงปลิงย้อยยานเสลานา
ด้านเครื่องหอมพิกุลนั้นดูเด่น      เปรียบเช่นกลิ่นไตรตรึงษ์ระรึกหา
ส่วนบัวสายนำมาเลี้ยงกายา       ประกอบมาเป็นอาหารดูแปลกจริง
อันหูกวางนั้นมีสารพัด             ประโยชนดั่งรัตนะดั่งตัวสิงห์
ทั้งเป็นยาเลี้ยงกายได้แอบอิง      ควรอย่างยิ่งรักษาไว้ให้ดูกัน
ส่วนที่เหลือมิใช่ไร้ประโยชน์       หากมิตรงกข้อโจทย์ที่นึกสรรค์ 
แต่แท้จริงมียิ่งกว่าสิ่งนั้น           สารพันประโยชน์ต้นไม้เรา
    ส่วนวิธีการบำรุงรักษาพันธุ์    นั้นนึกพลันจามจุรีอีกเสลา
ต้นประดู่ตะลิงปลิงให้ร่มเงา       อีกพิกุลไม่เหี่ยวเฉาเราเห็นดี
อีกยังมีต้นอื่นๆคือหูกวาง          อยู่ตามทางพบเห็นไม่หน่ายหนี
ใช้เมล็ดบำรุงให้อ้วนพลี           ก็จักมีต้นอ่อนขึ้นดำรง
ด้านต้นไทรนั้นไซร้ปักชำกิ่ง       เพราะที่จริงไม่มีดอกจึงดูยิ่ง
ไร้เมล็ดเพาะพันธุ์กันจริงๆ         มิเช่นนั้นอาจสิ้นสิ่งสูญพันธุ์ไป
ต้นอโศกกับทั้งปาริชาด           นั้นสามารถดำรงได้ช่างลื่นไหล
ทั้งเมล็ดปักชำกิ่งก็พอใจ          อยู่ในพาราได้ดี
ฟากบัวสายนั้นไม่มีทั้งกิ่งก้าน     จึงไม่อาจดำรงพันธุ์ด้วยทางนี้
แม้เมล็ดก็ไม่พบมี                 น่าแปลกดีใช้วิธีอื่นเพาะพันธุ์
   บทสุดท้ายนั้นขอฝากไว้       ได้โปรดให้ช่วยกันสร้างสรรค์
ไม่ทำลายต้นไม้ไปทุกวัน          ร่วมกันปกป้องไว้ให้ดีงาม
 
--------------------------
เซนท์
ภูษณพันธ์  พันธ์ทอง
812 344
 
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร
6月22日

พูดไม่ออก

In the name of Allah
 
สวัสดีกับซัมเมทีฟ
ทั้งๆ ที่ ฟอร์เมทีฟ 1 ยังไม่ผ่านไปเลยนะเนี่ย
เริ่มรู้สึกถึงชะตากรรมอันสุดแสนจะเหี่ยวเฉาใน...การสอบที่ใกล้เข้ามา
 
ทำไม..เราถึงแย่อย่างนี้วะ
.
.
.
 
แลดูแย่มาก
มองเห็นโลกทุกอย่างเป็นสีเทาหมด
...
ทั้งๆ ที่ความเป็นจริง มันไม่ใช่ซะหน่อย
ก็รู้อยู่
 
ขอบคุณริว โคดๆ
ที่ส่งบทความดีๆ มาให้เราเสมอ
บางที..นั่นแหละเป็นยาที่ทำให้เรายังคงมีความหวัง
แค่เล็กๆ น้อยๆ ก็ดีใจแล้ว
 
ทำไมความคิดเรามันสับสนอย่างนี้นะ
ไม่เข้าใจจริงๆ
 
วันนี้มีเรื่องน้อยเหลือเกิน
เพราะไม่รู้จะพูดอะไร
พูดไปหมดแล้ว
เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
 
ตั้งใจกับซัมให้มากๆ นะ
เรากำลังจะผ่านชีวิตครึ่งหนึ่งในเตรียมฯ แล้ว
ที่นี่...ให้เรามากมายจริงๆ
 
 
 
 
เตรียมอุดมศึกษา..จะกลับมาสนองคุณ
 
------
zenith
ราชเทวี
กรุงเทพมหานคร
 
 
 
6月15日

ใต้หน้ากาก

In the name of Allah
 
ก่อนจะเปลี่ยนไป
ก่อนที่ใจของผมจะเปลี่ยนไป
ก็เลยขอให้มันหยุดนิ่งตรงนี้ก่อน
 
เมื่อสองวันก่อน
ไปหัวหินมา
ไปกับไอ่ลุงปอม
 
สนุกมาก จริงๆ
แต่เราเป็นคนฟังดนตรีไม่เป็น....55+
 
รู้สึกสำนึกผิดมาก
ที่ขอกลับมาก่อน
......คือเพราะว่าจิตใจช่วงนี้ไม่ค่อยดี
คิดมากหลายเรื่อง
งานมันเยอะจนล้น
ขอกลับมาเคลียร์งานก่อน
 
เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา...
มีเรื่องเครียดหลายเรื่อง
จะว่าไป...มันก็ไม่ใช่เรื่องเครียดหรอก
มันเป็นความงี่เง่าส่วนบุคคลก็เท่านั้น
 
เรื่องที่ไม่ควรจะเอามาเครียดเล้ยยย
ก็เอามานั่งคิด นั่งใคร่ครวญ
นั่งจมอยู่กับความคิดที่สับสน
มึนงง
 
ชอบแบกอะไรก็ไม่รู้
แบกในสิ่งที่ไม่ควรแบก
ถามว่ารู้มั้ย...แกทำอะไรอยู่
รู้..เกือบจะตลอดเวลา
 
แต่ทำอะไรไม่ถูก
ดูเหมือนทุกอย่างจะสับสนหมด
เหมือนจดหมายที่ถูกละเลงจนเละ
ชีวิตดูเกะกะมาก
 
เรื่องที่คิดตอนนี้
ก็มีเรื่องงาน คิดถึงบ้าน เรื่องรอบๆ ตัว (พาอารมณ์ไปในความอ้างว้างและซึมเศร้า) ความงี่เง่าของตัวเอง
ฟังเพลงก็แล้ว นั่งอ่านหนังสือก็แล้วจะทำอะไรก็ตาม
เรานี่ก็...ชอบตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เรื่อย
 
เหมือนที่เคยเขียนไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อนแหละ
เรื่องดีๆ มันมีเยอะแยะจริงๆ
แต่เราเลือกที่จะทิ้งความรู้สึกดีๆ
แล้วจมกับสิ่งที่เรียกว่าความท้อแท้ หมดแรง หมดกำลังใจ
 
พูดก็พูดเหอะครับ
ตอนนี้ก็แค่ขอให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ รับมันให้ได้
บางอย่างทำให้เราสับสน
สับสนที่ต้องคอยคิดเรื่องต่างๆ ที่เข้ามามากมายในสมอง
 
สัปดาห์ที่แล้ว...ดูเหม่อลอยทั้งสัปดาห์
เวลาดูเหมือนจะยาวนานมาก
แต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละคาบ แต่ละวัน ... เหมือนยาวนานเป็นปี
ทุกวินาทีมีอะไรต้องให้คิด ให้ทบทวน
 
ไม่อยากแม้แต่จะคิด
"หากเธอยิ่งคิดแล้วยิ่งต้องเสียใจต้องร้องไห้
ติดกับความคิดที่เธอปวดร้าวยิ่งช้ำใจ
หากเป็นอย่างนั้น ไม่คิด ไม่คิด เสียมันจะดีกว่าไหม"
 
.......
เราเป็นคนเก็บความรู้สึกไม่ค่อยจะเก่ง
คิดอะไรก็ชอบแสดงออกไปอย่างนั้น
จริงๆ มันดีมั้ย
...ผมว่ามันดีนะ
 
บางที...ใส่หน้ากากมากๆ มันเหนื่อยนะ
ต้องใส่หน้ากากหนาๆ ดูสวยงาม ดูอลังการ
แต่เรามันไม่ใช่
เรามันก็แค่คนธรรมดาคนนึง
 
มีความรักได้ โกรธได้ เกลียดได้
ท้อแท้ได้
กำลังใจสำคัญจริงๆ นะ 555+
 
ไม่ใช่แค่เราคนเดียว
ที่ผ่านช่วงเวลายากลำบากนี้อยู่
จริงๆ แล้ว...เรื่องของเรา
เป็นเรื่องที่เล็กมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องของเพื่อนที่กำลังเผชิญอยู่
 
เป็นเรื่องที่ดูไร้ค่า
เป็นบ่อยเหมือนกัน
ที่ชอบคิดว่า....ตัวเองไร้ค่า
ไม่มีประโยชน์ให้กับคนอื่น
บางทีไม่มีประโยชน์ยังไม่พอ
ยังทำร้าย ยังสร้างโทษให้กับคนอื่นอีก
 
รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
ถ้ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
จะทำยังไงดีครับ
 
มองเห็นตัวเองในกระจก
จะร้องไห้
ร้องไห้ให้กับความงี่เง่า
ไม่อยากพูด ไม่อยากได้ยิน
ไม่อยากเห็น ไม่อยากเจอหน้าใคร
 
ยิ่งเจอหน้าคนที่เราหวังดีมากขึ้นเท่าไร
ยิ่งรู้สึกผิดเท่านั้น
ที่เราไม่เคยได้ให้อะไรเลย
ทั้งๆ ที่พวกเค้า...ให้เรามามาก .. มากเกินกว่าที่เราควรได้รับ
 
เราเหมือนเป็นสวะสังคม
ได้แต่เป็นผู้รับ แต่ไม่ได้ให้ประโยชน์กับใครเลย
เราก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนนึง
ไร้ค่า
 
ใต้หน้ากากยิ้มแย้ม
มีแต่ความ...ว่างเปล่า
 
ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
อยากให้ทุกคนมีความสุข
แค่มีบ้าง
อย่างน้อย....จะได้เห็นตัวเองมีค่าบ้าง
 
คนคนนี้
โชคดีเหลือเกิน
เกิดมาเจอเพื่อนดี ครอบครัวดี สิ่งแวดล้อมทุกอย่างดีหมด
.....แต่..เรานี่แหละ
ที่มันไม่ควรค่ากับการได้รับสิ่งดีๆ เหล่านี้
 
ขอบคุณครับ
ที่ได้เจอสิ่งดีๆ แบบนี้
 
ถอดหน้ากากเนี่ย
มันเจ็บจริงๆ นะ
555++
 
______________________
นายภูษณพันธ์  เทพาวัชรนนท์ พันธ์ทอง
ราชเทวี
บางกอก
 
 
6月8日

นศท.เซนิ้ท เซนิท ณ ห้อง 128

In the name of Allah
 
อรุณสวัสดิ์
>____<
 
สัปดาห์ที่แล้วววว
ผมไม่ได้อยู่ในห้องเรียน....สามวัน!!!!
เหยยย นี่แบบว่า
 
คือในห้องเพื่อนบอกว่า
"เซนท์ คิดถึง ... เอาใบโดดมาเผื่อด้วย"
กรำ จริงๆ
 
วันพุธ ---> กิจกรรมบริจาคโลหิต โดยสภากาชาดไทย
วันพฤหัสบดี ---> ถ่ายรูปนักเรียนชั้น ม.4 (เป็นโทรโข่งให้ อ.นิลวรรณ)
วันศุกร์ ---> ไปประชุมกฏหมายโสเภณี (ประมาณนั้นม้าง) แล้วก้อไปสมัคร รักษาดินแดนปีสอง
 
.....
 
ลาออกจากโรงเรียนเลยดีกว่า
555++
 
งานๆๆๆๆๆๆ และงาน
คือแบบว่า.....คุณพระช่วยครับ
โอ้ววว จะฆ่าให้ตายกันหรืออย่างไร
 
สังคม
พระพุทธ
เคมี
ชีวะ
อังกฤษหลัก
Reading
ภาษาไทย
เลข อ.วิบูลย์
เลข อ.พีระ
สุขศึกษา
 
วิชาเหล่านี้...คือวิชาที่...มีงาน
งาน ง้าน งาน
ตายกันเลยทีเดียว
 
.............................
 
รายงานผลประธานตึก ^____^
ยินดีต้อนรับประธานตึกทั้งแปดตึกด้วยนะครับผม ^^
(ตึก 2 ยังไม่ได้เลือกครับ)
 
ตึก 1             พี่เจิ้น
ตึก 2             - (เลือกวันอังคารครับ)
ตึก 3             พี่บีน
ตึกศิลปะ         พี่ไบท์
ตึก 8             ไอ่ซิด
ตึก 9             เปรตเต้
ตึก 55 ปี         ลูกน้ำ (หื่นสาดดด 5555+)
ตึก 60 ปี         ปั๊บซัง ---> ตึกผมเอง ^^
ตึกคุณหญิงหรั่ง  เกดคุง
 
เป็นว่าได้ ก.น. มาอีก 8 ตำแหน่งแล้วนะครับ
เป็น 17 + 8 = 25 คน
เหลือ....ประธานกีฬา และ ประธานตึก 2
ปีนี้...สีเขียวจะมากวาดโล่  เชื่อเหอะ ^^
 
--------------
 
เมื่อวันศุกร์หลังจากสัมมนาโสเภณีเสร็จ
ก็ไปสมัคร ร.ด. ที่ศูนย์ใหญ๋มา
แบบว่า....สัดแมร่ง
 
ทหารที่คุมการจ่ายตังค์บอกกับคนถือบัญชี (ไอ่วิน ห้องผมเนี่ยแหละ 812 ~~ 664)
ว่า...หายไปหนึ่งคน
หากันใหญ่ (ที่แท้มันเปิดข้าม)
แล้วก็ไปอุ๊ซ หายไปครึ่งชั่วโมง...
ทำไอ่คนที่รออยู่ข้างล่าง
แทบบ้า
 
555++
แต่ก็เป็นว่าผ่านมาได้ด้วยดี
นศท.ภูษณพันธ์  พันธ์ทอง
ปีสอง เรียนที่ "ส.1 ทุ่งมหาเมฆ"
โอเคแหละครับ ใกล้โรงเรียนดี
 
ตอนไปสัมมนาโสเภณีเนี่ย
เรานั่ง Taxi ไปจากอังรีดูนองต์
คือ...เหมือนเราหลุดไปแถวมัฆวาน มาครับ
 
คุณ Taxi เป็นคน 6 ตุลา 19
ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี
เค้าเริ่มต้นที่ว่าผมๆ อยากเป็นอะไร
หมอ หมอ หมอ ครู
แล้วเค้าก็เริ่มต้นการสนทนาอันยิ่งใหญ่
555+
 
เมื่อวาน มี TU Forum
ไฮโซมากมาย
ขนมอร่อย
555++
 
ได้ไปเชิญโล่ (ส่งโล่ดีกว่า ^^)
สนุกดี
เสียดาย....ไม่ได้หยิบของฟรีมาแฮะ ~~
 
พอกลับจากทียูฟอรั่ม
ผมก็...สลบครับ
555++
 
เดี๋ยวจะไปเคลียร์งานแล้วววววววว
 
 
_____________________
นายภูษณพันธ์  พันธ์ทอง
ราชเทวี
กรุงเทพมหานคร
 
ป.ล. ........ขี้เกียจโว้ยยยยยยยย
 
 
 
 
6月1日

LOVE STORY

In the name of Allah
 
อยากมีรักรักมันก็ไม่มาหา...
พอไม่อยากมีรัก รักมันก็เข้ามาหา...
 
ไม่เข้าใจเหมือนกัน
~~
 
ช่วงนี้ดูเหมือนว่าใครๆ หลายคนจะมองหาความรักกัน
555+
แบบว่าอินเลิฟกันเป็นแถว ^^
ผมล่ะก็....เหี่ยวตามเดิม
ฮะๆๆ
 
ตั้งชื่อว่า เลิฟ สตอรี ไม่ต้องไปคิดว่าเรื่องรักเรื่องใคร่อะไรหรอก
^^
คือ LOVE STORY นี้ขออุทิศให้กับ คณะกรรมการนักเรียน 2551 ละกันครับผม
อยากเขียนไว้นานมากๆๆๆๆ แล้วแหละ
แต่ไม่มีเวลา
ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะมีเวลา
มันอยากเขียนๆๆๆๆๆ เหลือเกิน
ก็เลยระบายซะหน่อย 555+
 
ทำไมถึงคิดจะลง กน.เหรอ
....
คำถามนี้ตอบยากแฮะ
ตอบยากมากๆ จริงๆ
คือ..ตอนแรกไปค่ายผู้นำแล้ว
เฮ้ย ชอบว่ะ
 
แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
จนกระทั่งตอนมกรา ที่เปิดรับสมัคร คณะกรรมการนักเรียน 51
จริงๆ คือคิดจะลง กน. เพราะว่าอยากทำงาน ไม่อยากเรียนๆๆๆๆๆๆๆๆ
เนื่องจากพบว่าเป็นคนที่อนาคตทางการเรียน...น่าเป็นห่วงยิ่ง
เลยอยากหาอย่างอื่นทำบ้าง
ตอนแรกคิดจะลง...สาราณียกร
 
ตำแหน่งของอีนางกรมัน
555+
...คิดถูกแระที่ไม่ลง สาราฯ
เนื่องจาก..เป็นคนที่เกลียดการใช้คอมพิวเตอร์อย่างรุนแรง
>___<
แต่ทำไมมาลงในตำแหน่งเลขาเหรอ?
 
อืม...อันนี้น่าคิด
จนตอนนี้พูดตามตรง..ยังไม่รู้เลยว่าทำไมตัดสินใจลงเลขานุการ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
มึนๆ งงๆ
 
ตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่า
อยากใช้ชีวิตมัธยม ให้คุ้ม
ถ้ามัวแต่เรียน....อย่างเดียว
ชีวิตมันจะไปได้อะไร
 
ใช่...มันอาจจะได้คะแนน
ใช่...มันอาจจะได้ 4.00 มาไม่ยากนัก
ใช่...มันอาจทำให้เราได้อยู่ห้องคิงไปแล้ว
แต่...มันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากได้ อยากมี หรืออยากเป็น
 
เราพอใจที่จะอยู่ตรงนี้
มีคนเก่งกว่าเรามากมาย
มีคนที่อยู่ข้างๆ เรามากมาย
เก่งกว่าคนอื่นอีกหลายคน
แค่นี้...ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?
 
ถ้าเรามัวแต่เรียน
แล้วไม่สมัคร กน. วันนั้น
...
เราจะพลาดอะไรไปบ้าง?
 
พลาดการรู้จักกับ พี่เก้ง ประธานนักเรียนที่เราน้องๆ ทุกคนห่วงและเคารพมากที่สุด
เราคงจะไม่มีวันได้โคจรมารู้จักกับคนหลายๆ คน
คงจะไม่ได้รู้จัก พี่แบงค์ พีนัท ปอเปี๊ยะ พีช กร ตี้ มิ้งค์ ป้าน บอส ข้าวปั้น บีม พินพิน หนึ่ง ปอม พาว เกม กน. 51 ชุดแรก
คงจะไม่ได้รู้จัก กับ AIC ผู้แสนน่ารัก
ไม่ได้รู้จัก ลี่ ศิลป์ ส้ม นุช พี่ณัฐฐ เต้ แพม และคนอื่นๆ ที่ไม่ได้กล่าวถึง ที่เป็นคณะกรรมการ เอไอซี
พี่เอิ๊ก พี่แพท พี่แหวน ผู้น่ารัก
คงจะไม่ได้รู้จัก พี่บีน ซิด มิก โชคดี เตย เอ็ม แมกซ์ และคนอื่นๆ อีกมากมาย
ที่ช่วยพวกเรา กน. และ AIC ในการทำงาน
 
กน. 51 ---> พวกเราคือพวกเราแบบนี้ ไม่มีใครจะเปลี่ยนเราไปได้
 
นี่แหละ..คือ Love Story ของผม
 
{8 (4/[1) 2} 6]
น้องๆ ที่ผมรัก
ตึกคุณหญิงหรั่งรุ่น 36 ครึ่ง
และวิทย์ คอม 18
พี่รู้สึกดีใจมากๆ
ที่ได้มีโอกาสเจอกันน้องๆ ทุกคน
 
ไม่เคยคิดว่า...เราจะทำรับน้องได้
ไม่เคยคิดว่า...จะทำให้น้องประทับใจได้
 
ทุกคน...พี่ๆ ทุกคน ตั้งใจทำให้น้องๆ มากนะ
พี่ๆ คิดทุกครั้ง
น้องเป็นอะไรหรือเปล่า...เล่นอย่างนี้น้องจะเบื่อมั้ย
มีบ้างที่พี่ๆ ท้อ
มีบ้างที่พี่ๆ ผิดหวังกับตัวเอง
ไม่สามารถทำให้น้องมีความสุขได้อย่างที่พี่ๆ อยากให้น้องๆ มี
 
แต่พี่ก็ภูมิใจนะครับ
ที่มีน้องๆ รอพี่
รอเมื่อไรพี่จะมารับน้อง
อยู่กันเต็มห้องทุกวัน
พี่มาถึงแค่นี้...พี่ก็จะร้องไห้แล้วจริงๆ
พี่ขอบคุณมากๆ
 
รักเธอนะ แปด สี่ หนึ่ง สอง หก
 
รักเพื่อนๆ แปด หนึ่ง สอง ทุกคน
เราคือวิทย์ คอม ที่ไม่เหมือนใคร
เราเป็นของเราแบบนี้
 
เราอาจต่างกับห้าห้องที่เหลือ
แต่เรา..รักกัน
รักเธอ 812
ถึงแม้...ฉันจะมาทีหลัง
....แต่....ฉันก็รักเธอมากๆ
555+
812 จงเจริญ
 
 
เรื่องดีๆ จริงๆ ก็มีตั้งเยอะแยะนี่หว่า
...ทำไมเราต้องไปสนใจเรื่องแย่ๆ ด้วยนะ
^____^
ลืมเรื่องร้ายๆ ดีกว่า
 
 
--------
นายภูษณพันธ์  พันธ์ทอง
ราชเทวี
กรุงเทพมหานคร
 
812 344