PSNPhan P.'s profileTHE STORIESPhotosBlogListsMore Tools Help

Weather

Loading...
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

THE STORIES

By :: PSNPhan P.
October 04

ควันหลงจางๆ กับการจากไปของ “The Radio”

In the name of Allah

TheRadio
ใครจะเชื่อว่า…ผมไม่ได้ดูโทรทัศน์แบบเป็นกิจวัตร ก็เกือบสามปีแล้ว
ใช่ครับ!! หอผม (ห้องนอน) ไม่มีทีวี

เหียกมาก~

สิ่งที่จะพอสร้างสีสรรค์ได้ให้กับชีวิตในกรุง เกือบตลอดสามปีที่ผ่านมา
ก็คือคอมพิวเตอร์ และวิทยุนั่นแหละ

มีคลื่นนึงที่ชอบมาก
The Radio 99.5
เป็นคลื่นในดวงใจเลย

คลื่นนี้ เป็นคลื่นน้ำดีไม่กี่คลื่นที่เหลืออยู่
มีลุงหมึก “วิโรจน์ ควันธรรม” เป็นหัวเรือใหญ่

มีแต่คนเค้าว่า คนฟังคลื่นนี้ส่วนใหญ่เป็นคนแก่
ไม่จริงครับ!!!~ เด็กน้อยอายุสิบห้า (ในสมัยนั้น) แบบผม
ติดงอมแงมเชียว

คลื่นวิทยุสมัยนี้ บางคลื่น มันก็คือขยะดีๆ บนหน้าปัทม์วิทยุ
เหลือน้อยเต็มทีที่จะเอาสิ่งดีๆ มาให้ชาวบ้านตาดำๆ อย่างผมฟัง

ดีเจที่จัดแต่ละคน ล้วนการันตีคุณภาพคับคลื่นได้อย่างดี
ไม่ว่าจะเป็นบัพ หรือปฏิบัพ ล้วนมีคุณภาพทั้งนั้น

อยู่ดีๆ ก็นึกถึง The Radio ขึ้นมา
เพราะเปิดวิทยุขึ้นมาเมื่อคืน นึกอยากฟังป้าแต๋ว “วาสนา  วีระชาติพลี”
เลยหมุนไป 99.5

เออ เราก็เลยสำเหนียกว่า มันยุบคลื่นไปเกือบสองปีแล้วนี่หว่า?

เหตุผลที่ยุบคลื่น ก็คือผลจากการที่โลกใบนี้ กลายเป็นทุนนิยมแบบเต็มขั้น
นั่นก็คือ "ไม่มีเอเยนซี่ โฆษณาเข้า”

แต่คุณรู้หรือไม่? คลื่นนี้เป็นคลื่นที่ผมหมุนมาเจอ (น่าจะเป็นเสียงของคุณเดือนเพ็ญ) นะครับ
แล้วหยุดเลย แทบไม่เคยหมุนไปคลื่นไหนอีก
เสียดายมากกกกก

------
นี่คือความคิดถึง คลื่นวิทยุที่หายไปเกือบสองปี

ยังรอการกลับมาอยู่นะครับ
อยากฟังป้าแต๋วด่าคนอีก ชอบมั่กกกก
อยากฟังอาซัน กับไอ้จู๊ด

การหายไปของคลื่นนี้
เหมือนเพื่อนสนิทหนีไปเรียนเมืองนอกเลย 5555++

 

Zk JNR
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร

September 23

คำถามธรรมดา

In the name of Allah

คำถาม...ธรรมดา

(1)
ทำไมวันนึงมันต้องมี 24 ชั่วโมงด้วย
นั่นสิ...
แทนที่จะมี 10 ชั่วโมง ให้เลขลงตัว
หรือสัก 100 ชั่วโมงไปเลย หั่นมันเข้าไป 
ทำไมต้อง 24 ชั่วโมง

(2)
ตอนเรายังเด็ก (ตอนนี้ไม่ค่อยแล้ว)
24 ชั่วโมงช่างเป็นเวลาที่แสนยาวนานเหลือเกิน
ตอนนี้มันหดไปแล้วเหรอ?
เวลาหดได้ ยืดได้?
ไอน์สไตน์บอกไว้ว่าเวลาและที่ว่างหดได้ ยืดได้
แต่เหมือนเวลาที่หดยืดได้ตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามหลักฟิสิกส์ซะหน่อย?
หรือเราบ้องตื้นเกินที่จะเข้าใจหลักของเวลา

(3)
เอ..หรือจะเป็นเพราะความรู้สึก
จริงๆ แล้วไอน์สไตน์อาจจะใช้ความรู้สึกมาตัดสิน
ไม่ใช่หลักการบ้าๆ บวมๆ ของนักฟิสิกส์หรอก

(4)
เวลาของไอน์สไตน์
เวลาของผม
เวลาของคุณ
เวลาของป้าขายน้ำ
เวลาของ อ.สอนเคมี

มันเหมือนกันหรือเปล่าครับ?
มันอาจจะเหมือน
แต่...เวลาของเรา? เวลาเดียวกันหรือเปล่า

(5)
ความรู้สึก?
??
อะไรวะ
คำว่า "ความรู้สึก"

ภาษาอะไร?????
สันสกฤตเหรอ?
ขอมเหรอ?
เอ๊ะ หรือบาลี?
คำไทยส่วนใหญ่ก็มาจากสามภาษานี้เป็นหลักแหละ
เห้ย หรือไทยแท้?

(6)
เคยมีความรู้สึกอะไรบ้างเหรอ?
รู้สึกร้อนมั้ง ตอนนี้
รู้สึกว่าง่วงเล็กน้อยแต่นอนไม่ได้
กาแฟมันออกฤทธิ์

รู้สึกแล้วไ้ด้อะไร?
จะรู้สึกไปทำไม

รู้สึกแล้วทำไม?
ไม่เห็นมีทฤษฎีอะไรมารองรับเลย
ลวงโลกป่ะเนี่ย?

ความรู้สึกจะสำคัญไปกว่าเหตุผลได้ยังไง?

(7)
ไอ่งั่งเอ๊ยยยย
ไอน์สไตน์เค้าใช้เหตุผล
ไม่ได้ใช้ความรู้สึกมาคิดทฤษฎีอัจฉริยะนั่นหรอก

ทุกอย่างมันมีเหตุผล

(8)
เหตุผล
ความรู้สึก
?

ต้องใช้สิ่งไหนดีกว่า???

ใช้เหตุผล
ใช้ความรู้สึก
ใช้ทั้งคู่?
หรือแหกคอก
ไปใช้อย่างอื่นแทน

(9)
สุดท้ายแล้ว
ก็ต้องพับโครงการในการตอบคำถามธรรมดานี้ตามเคย


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
แด่ิเวลา กับเหตุผล และความรู้สึกที่ไม่เคยพอ
Zk JNR
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร
September 20

[One life, live it!]

In the name of Allah. 
in Edil-fitri, the end of holy month!!!

[One life, live it!]

ปีนึง มันผ่านไปไวเหมือนโกหกเลยครับ
เหมือนเพิ่ง ขึ้น ม.6 มาแป๊บๆ
ก็จบไปแล้วเทอมนึง

ใจหายมากกก
อีกไม่นานก็คงจะเป็นงานปัจฉิม ต.อ.70 
ปีนี้เราเป็นพี่ใหญ่เค้าแล้วจริงๆ

แต่จริงๆ แล้ว พวกเรามันก็เด็กทั้งนั้นหล่ะ 555+
แล้วแต่ว่า ความแก่แดดของการเป็นผู้ใหญ่จะเข้ามาเกาะกินหัวใจเยอะแค่ไหนกันเชียว

 - - - - - - - - - - - - - - -
การสู้กับใจตัวเอง
ก็เหมือนกับรบในสงคราม
สงคราม...ที่ไม่มีวันจบ จนกว่าวันสุดท้ายที่มีสติสัมปชัญญะ จะมาถึง
พยายามห้ามใจ พยายามตั้งใจ หรือทำอะไรกับใจอย่างใดอย่างหนึ่ง
มันโค-ตะ-ระ เหนื่อยเลยครับ

ก็ต้องอ่านหนังสือต่อไป
ถ้าอยากมีอนาคตที่สดใส ~

มีประโยคนึงที่รู้สึกว่า เฮ้ยย มันเจ๋งมาก
ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่าเสื้อยี่ห้อที่เราชอบใส่
มันมีสโลแกนนี้ทุกตัว พอดีตั้มเทพชี้ให้อ่าน ก็เลยเพิ่งเห็น -*- 
ใส่เสื้อนั้นมาสี่ปีแล้วคับ TT

เกิดมาเคยนึก เคยฝัน เคยอยากทำอะไรก็ทำซะ
ก่อนที่ชีวิตสั้นๆ (อาจสั้นกว่าศตวรรษ หรือ ถ้าหนังเหนียวหน่อย ก็เกิน) จะหมดไป
บางที ทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาส มันก็คุ้มนะครับ

มนุษย์เราเกิดมาก็ต้องไขว่คว้าโอกาสแล้ว~
ตั้งแต่เป็นอสุจิ ก็ต้องดิ้นรน
แล้วใย จะมายอมแพ้ตอนนี้เล่า?

เกิดมาชีวิตเดียว...ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า นะครับ

{One life, live it!}
from ~ Camel Active ~

Zk JNR
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร
August 06

เซนท์ เอสคาเก้อ :::: แซงค์ เอสคาโก้

In the name of Allah

ค่ายผู้นำ
เหนื่อยมากครับ
แต่ปีนี้ได้อะไรเยอะแยะจากค่ายเลยล่ะ
เอาเป็นว่า เก็บความสนุกไว้ ในใจละกัน ฮ่าๆๆๆ


ตุ๊กตา แซงค์ (น้องจริงใจ ไม่จิงโจ้)
เป็นที่นิยมของกลุ่มปิ่นหทัย - สีแสด
เป็นอย่างมาก

ถึงขั้นที่ว่า เอาเป็นสัญลักษณ์กลุ่มกันเลยทีเดียว ~

วินนี่แอ๊บแบ๊วสุดฤทธิ์แล้วคนนี้ 555++
เห็นวินนี่ตัวเบ้อเร่อ
ใครจะรู้ว่า "สุดยอด แอ๊บแบ๊ว" 


- - - - - - - - - - - - - - - - - 

ตอนนี้กำลังยุ่งวุ่นวายกับ "TRIAM UDOM MUSIC LIVE"
ไอ่ตัวเราไม่ค่อยจะปลื้มชื่อไทยเท่าไหร่ - -"
"ดนตรีเพื่อนักเรียนเตรียมฯ"

เอาเป็นว่า Music Live ละักันเนอะ :)

งานจะจัดขึ้นวันที่ 26 ส.ค. นะครับ
ไปดูกันเยอะๆ นะ ~ 

ใบสมัครหมดสต๊อกไปแล้ว
เดี๋ยวจะซีรอกส์ใหม่
5555++


ต่อจาก Music Live ก็มุทิตาจิต
ไฟนอลไม่ต้องสอบแล้วล่ะ T_T

สู้ๆ ครับ ทุกคน

ปล. รักษาสุขภาพนะครับ
เดี๋ยวป่วยเหมือนน้องสาราณียกร (น้องก๋าย) ของผม จะแย่เอา ฮ่าๆๆๆๆ

____________________________________
Zk JNR
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร

July 11

แกท แพท - - และซัมติงที่หล่นหาย?

In the name of Allah

ไปเล่นเกมวัดดวงมาครับ
ที่ห้อง 945 และ 933

..............
สนุกมากกกกกกก เกมวัดดวง แกทแพท 

เชื่อมโยงสนุกดี คราวนี้
ซับซ้อนกว่าครั้งที่แล้วนะ ไม่ถึงกับแบบ อ่านไม่รู้เรื่อง ....

"แต่ก็ มึนนนนน" ใช้ได้ครับ

ส่วนภาษาอังกฤษเหรอ
เอาอะไรกับคนไม่เคยได้เกรดสี่อย่างเรา T_T

อาจารย์ทุกท่านประสิทธิ์ประสาทวิชามาอย่างดีแล้วแท้ๆ
สงสัยผมมันโง่เอ๊งงงงงงง 5555555+++

ส่วนแพทเลข
เสียดายมากกกก ที่ไม่ได้อ่าน (อีกแล้ว)
โดยรวม มันยากกว่าคราวที่แล้ว
เพราะคราวนี้ ออกลึกขึ้น ประยุกต์ขึ้น ....
คราวที่แล้ว เป็นข้อสอบขำขันไปซะอย่างงั้น

มีอยู่ข้อนึง คิดยังไง ก็คิดไม่ออก บอกไม่ถูก
ยากมั่กมากกกกกกก

แต่ก็นะ ผ่านมาได้อย่างเหนื่อยหอบหืด

พรุ่งนี้ แพทวิทย์ กับ แพทวิศวะ
(ที่ไม่ได้อ่าน "เลย")
ต้องมาลุ้นกันครับ

- - - - - - - - - - - - - - - 
วันนี้มีประสบการณ์ที่น่าประทับใจ
คือพบเครื่องปรับอากาศในห้องสอบ!

แต่วาสนามีไม่ถึง เพราะ....
เค้ายังไม่เปิดบริการ (ณ ตึก 9 ห้อง 933)

ก็ทนร้อน สอบ แฮ่กๆ แพทเลขไป ^^



ช่วงนี้ฟ้าใสนะครับ
ว่างๆ ลองดูดาวบ้างนะ 
.... 


เวลาว่าง ดูดาวแล้วสบายใจจะตาย (เนอะ)
ห่างหายไปจากวงการดาราศาสตร์นา่นนนนนมากกกกก

สามปีแล้วสิ...
ที่เราถอนตัวเต็มๆ จากวงการ 55+

ยังดี ที่เอาตัวทิ้งไว้ที่ชมรม 
ไม่งั้นก็นะ ลืมหมด - -"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - 

เห็นพี่บีนลงเพลงในสเปซ เกิดความระลึกอดีตได้ นี้ดสสสสส์ นึง 555+

ว่า
เคยเขียนและแต่งเพลงเพลงนึง หนึ่งในสองเพลง!
จำได้ว่า วันที่แต่งคือ 24 มีนาคม 2549
ชื่อเพลงว่า "ขอบคุณดวงดาว" (Thank you, the stars)

สาเหตุคือเกิดมาจากการรักในการดูดาว
ถ้าไม่มีดวงดาว....คงไม่มีเซนิทคนนี้ นั่งอยู่ตรงนี้ 
นั่งปลงกับแกท แพท ตรงนี้หรอกครับ 5555++
(อาจจะจมอยู่ที่เีชียงใหม่ - -")


24 มี.ค. 2549
Thank you, the stars
ขอบคุณดวงดาว

ขอบคุณ ดวงดาวที่นำพาเรามาพบกัน
ขอบคุณ ดวงจันทร์ที่คอยส่องแสงนำทาง
ขอบคุณ โชคชะตาที่ช่วยให้เราได้เจอกัน
และเก็บเอาไว้อยู่ในดวงใจ นิรันดร์...

ขอบคุณ ผืนดินที่เคยได้ช่วยเป็นพยาน
ขอบคุณ ท้องฟ้าที่คอยทอแสงให้กำลังใจ
ที่ฉันบอกไว้ ว่าเราะจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
และสิ่งสุดท้ายคือฉันนั้นรักเธอ...

หากเธอเหงา ฉันจะยืนอยู่ข้างเธอ..เสมอไป
ถึงแม้ เธอจะไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา
โปรดรู้ว่า ยังคงมีอีกคนอยู่เคียงข้างกัน
และคนคนนั้นคือฉันที่เฝ้ามองดวงดาว

ขอบคุณ...ดวงดาวที่นำพาเราให้พบกัน
ขอบคุณ...ดวงจันทร์ที่ยังส่องแสง...นำทาง
ขอบคุณ..ทุกสิ่งที่เธอให้ฉันตลอดมา
เธอรู้ไหม? มันมีัค่าเพียงใด

(ดนตรี ปัญญาอ่อน ของเด็ก ม.2 ตอนนั้น 555+)

ขอบคุณ..ดวงดาวที่นำพาเรามาพบกัน
ขอบคุณ ดวงจันทร์ที่คอยส่องแสงนำทาง
ขอบคุึณ โชคชะตาที่ช่วยให้เราได้เจอกัน
ฝากไว้ อยู่ในดวงใจนิรันดร์

ขอบคุณ โชคชะตาที่ช่วยให้เราได้เจอกัน......
และบอกเอาไว้ ว่าฝากขอบคุณดวงดาว

เซนท์คุง
พิษณุโลก, 24/3/06

ตอนแต่ง ไม่ได้มีความรักอะไรกับเค้านะครับ!!
เคยมีคนอ่านเนื้อ แล้วบอกว่า..."มึง ไปรักใครหรือเปล่า"
ถ้าถามจริงๆ ตอนนั้นรู้สึกว่า ตัวเองโชคดีเหลือเกิน 
มีประสบการณ์ต่างๆ เยอะแยะ เกิดขึ้นกับชีวิต
ทั้งที่น่าเชื่อ และไม่น่าเชื่อ....

หนึ่งในนั้น ก็เกิดเพราะ "ดวงดาว" หลายๆ ดวง
ที่ทำให้ชีวิตของผมเป็นทุกวันนี้
(ใครที่รู้เบื้องลึกชีวิตผม จะรู้ว่า เซนิทที่อยู่ทุกวันนี้ มีได้ เพราะ "ดวงดาว")


เธอในบทเพลงนั้นคือ "ทุกสิ่ง" ที่ผมภูมิใจครับ ^^


วันนี้เขียนแล้วอมยิ้ม แบบบอกไม่ถูก 5555+
รำลึกอดีต สามปีที่ผ่านมา
เหมือนจะไกล แต่ก็ไม่ไกลเกินที่จะคิดถึงย้อนไป
....
เหมือนที่เพื่อนผมคนนึงเคยเขียนบอกไว้ ในเฟรนด์ชิพ จบมอสาม
เป็นการสาบส่งผมให้จากเชียงใหม่มายังกรุงเทพมหานคร อย่างเมามันส์ของชี 555++

"เวลา อักษรสี่ตัว...
สามปีที่ผ่านมา มันนานมาก จนเรานึกย้อนไปไม่ถึง
เอ๊ะ?
หรือว่ามันเร็ว จนเราตามมันไม่ทัน"

. . . 
มันอาจเป็นประโยคเดียว (มั้ง) ที่เราจำได้ในเฟรนด์ชิพเล่มนั้น
เพราะ...
มัน "โดน" ใจ..
สามปี มันไม่ได้เร็วหรอก
แต่มันมีอะไรหลายอย่างที่หล่นหายระหว่างทาง
ทำให้เราย้อนกลับไป แล้วมองไม่เห็น...

-----------------
เพ้อพอแล้วครับ 555+
นานๆ ที ก่อนสอบ เพ้อที
สบายใจดีเหมือนกัน


Zk JNR
ราชเทวี กรุงเทพมหานคร





ทิ้งทาย นิดส์นึง...
[กับ "สิ่งที่หล่นหาย"]

"ถ้าอยากเป็นส่วนตัว จงอย่าเป็น กน. เป็นนักกิจกรรม" 55555555+++
มีใครสักคน พูด ก่อนเราสมัคร กน. (พี่....ซักพี่เนี่ยแหละ 55)

แต่บางที ชีวิต ของวัยรุ่นคนนึง
เค้าก็ต้องการมุมที่ไม่ต้องถูกใครมองบ้าง?
(ใช่ไหมครับ?)

บางวันผมก็ทำตัวเนียนๆ
ที่เนียนที่สุด ต้องเดินกับเพื่อน 812 สุดเลิฟ
เพราะเดินกะห้องเรา ผมจะหายไปจากโลกของเซนิทนักกิจกรรมทันที 555++

สิ่งที่หล่นหาย นอกจากเวลา และความทรงจำ ที่กระเด็นกระดอนอยู่ 
ก็คงความเป็นส่วนตัว ที่หายไป เพราะการทำกิจกรรม
บางที เรามันอาจจะเด่น (เกินไป บ้าง)

รำคาญตัวเองเหมือนกันนะ 555+

เมื่อเราเลือกจะเีสียแล้ว... ก็คงต้องปล่อยไป
. . . .

บางทีเหนื่อยยยยยยยย
กับการยิ้ม ทั้งวัน

เป็นพี่ที่น่ารัก เพื่อนที่แสนดี
น้องที่เชื่อฟัง

ไอ่บางที ยอมรับว่า
เรามันก็ไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกหรอก
ถ้ามุมมืดของผมไปสะดุดใครเข้าก็ซวยไป
ความน่าจะเป็นเท่ากับการหยิบไอโอดีนในเกลือปรุงทิพย์หนึ่งกระปุกอ่ะคับ 555+

ล่าสุดก็พึ่งออกไป
เพื่อนโทรมา ตอนเพิ่งตื่นนอน
คุยเรื่องชีท อ.นิยม
อยู่ดีๆ วาทะเด็ดก็โผล่มา

"ความรู้ ต้องขวนขวาย ไม่ใช่รอป้อนอย่างเดียว"
บริบทนั้นถือว่า "แรงงงงส์"

ง่วงละ ไปดีกว่า
บายยยย ^^"